Ik ben bloedmooi!

Posted in: Overig|February 8, 201131 Comments

Toen ik 12, 13 jaar oud was wilde ik blank en blond zijn.
Ik houd niet van blank en blond.
Eigenlijk vind ik zwart met kroes veel mooier.
Maar brunettes waren onaantrekkelijk.
Althans, dat dacht ik. Op de gereformeerde middelbare school waar ik naar school ging, was iedereen melkfleswit. Mijn medescholieren hadden blauwgrijze ogen en (donker)blond haar. Dat was dus ook het ideaal. Iedereen zag er al zo uit, maar toch was dat het mooiste en beste voorkomen.
De jongens lachten me uit, maakten gemene grappen, zeiden dat ik raar en lelijk was en ik nooit een vriendje zou vinden.
En de meisjes? Die beaamden dat als onzekere bakvissen maar al te graag.
Ik accepteerde dat, het was mij op de bassischool al niet veel anders vergaan.
Na de eerste schooldag in groep 1 kwam ik thuis met deze ene vraag: ‘Mamma, waarom heb ik een ander vachtje dan de andere kindjes?’
Ik vraag me weleens af hoeveel kinderen dagelijks met deze vraag thuiskomen.
In het speeltuintje vlak bij mijn ouders’ oude huis, mochten mijn zusje en ik op een dag niet meer spelen omdat we ‘niet wit’ waren.
In de middelbare school mocht ik niet met de grote groep meelopen omdat ik een indiaantje was.
Na de aanslagen van 9/11 hielden een aantal jongens uit mijn klas mij persoonlijk verantwoordelijkheid voor de daden van Mohammed Atta, de Egyptische kaper van een van de vliegtuigen die zich in lijnrecht in het WTC had geboord.
En op de universiteit belandde ik binnen een week op de voorste rij, naast de Iraniërs, de Libanezen, Syriërs en Marokkanen. Allemaal vrouw.
Knappe, bloedmooie en ambitieuze meiden, stuk voor stuk…. Maar hoe werden we genoemd?
De allochtonenbank. De multiculticlub.
Soms had ik het gevoel dat onze intelligentie niet door iedereen helemaal serieus werd genomen. Dat we toch een beetje de producten van Paars-subsidiebeleid waren of zoiets.
Het racisme woekert en groeit overal, ook in Nederland. Kleine peuters kiezen liever een blanke baby born dan een zwarte. Ook voor zwarte peuters geldt dat. Hoe vaak heb ik mannen geen grapjes horen maken dat als ze in de Albert Heijn tussen een blanke kassière en een kassière met hoofddoek kunnen kiezen, ze altijd voor de blanke zouden gaan – zelfs als de rij daar langer is? Uit onderzoek blijkt telkens weer dat kinderen blanke leraren leuker vinden dan donkere. Blonde vrouwen worden meer en beter betaald, maken eerder promotie en worden ook nog eens aanbeden als sekssymbolen. Elke man kan de ideale vrouw uittekenen. Een equivalent aan Marilyn Monroe, met wat langer haar en grotere borsten misschien.
Het rare met kleur is dat het zo subjectief is. Grace, mijn Chinees-Maleisische room mate in de VS vond mij blank. Anderen vonden mij Italiaans, of Spaans, of Grieks – allemaal nog Caucasian in Amerikaanse ogen. Voor weer anderen was ik Braziliaanse of Mexicaans. Dan was ik opeens Latina en geen Caucasian meer. Een van mijn professoren identificeerde mij als Egyptisch, voor hem was ik dus een Arab. Een andere professor dacht dat ik Iraanse was. Voor hem was ik dus Persian. Een Persian is geen Arab, een Braziliaanse is chiquer dan een Mexicaan, een Caucasian is succesvoller dan een Latina, een Zuid-Europeaan staat minder hoog op de ladder dan een Noord-Europeaan, maar is wel aantrekkelijker. In Nederland ben ik een Marokkaan, een Turk, een Antiliaan, een Italiaan, een Egyptische, een allochtoon, een autochtoon, een blanke, een kleurling, een vrouw… In de winter ben ik wij, in de zomer ben ik zij, afhankelijk van mijn kleding, mijn haar en mijn make-up ben ik een blanke poldermeid of Arabische diva. Ach, het is een rare wereld.

De zwarte zangers India Arie schrijft (en zingt!) prachtige liederen over armoede, migratie, geloof, relaties en vooral de rol van huidskleur. Ze zingt over Jezus, Ghandi en Marten Luther King.
Ze bejubelt de donkere huid in het nummer ‘brown skin’. Ze bezingt de kracht van vergeving in ‘wings of fogiveness’. Ze beschrijft het schrijnende beeld van stedelijke armoede in ‘ghetto’.
Toen ik het lied ‘I am not my hair’ hoorde, veranderde dat de kijk op mijn haar, mijn ogen, mijn lijf, totaal. Vanaf de eerste akkoorden zette ik de muziek keihard en danste door de kamer.
Ik kleedde me uit en keek naar m’n lichaam, mijn huid.
Zo donker in de zomer, zo licht in de winter – vol eczeem en gele plekken door het gebrek aan zonlicht.
Mijn huid, bedoeld om elke dag de zon te zien.
Ik keek in de spiegel en staarde naar mijn naaktheid.
De muziek dreunde door het huis terwijl ik een rondje voor de spiegel draaide.
Ik ben mooi, dacht ik.
Ik ben prachtig!
Ik ben niet m’n haar, ik ben niet m’n huid, ik ben niet m’n ogen, niet m’n lichaamsbouw…
Zwart of wit, Arabisch, Europees, half- of volbloed, ik ben mezelf, gewoon wie ik ben. Ik ben de ziel die in me is.
Welkom wereld, welkom!
I am me, bloedmooi, sterk, gemaakt om zo te zijn.
Ik ben ik en ik ben er trots op. Product van een mondiale wereld, vrucht van de toekomst, een toekomst waarin landen eindelijk hun grenzen verleggen, culturen samenkomen en zwart wit wordt en andersom.
Ik ben ik en ik beken… kleur.
Niemand die mij ooit nog lelijk noemt, echt niet. Nooit.

Luister ook haar CD – India Arie – Testimony vol. 1: love & relationship

Dit verhaal zal ook verschijnen in de bundel ‘Zonder verhalen kan ik niet leven’ dat in juni uit zal komen bij Ark Media.